AI Tasarım Araçlarının Gerçek Sınırı: Hatanın Maliyeti
Yapay zekâ araçları tasarım sürecinin bazı adımlarında gerçekten zaman kazandırıyor, bazılarında ise iki katı iş çıkarıyor. Bu ayrım çoğu değerlendirmede dar kapsam ve geniş kapsam diye kuruluyor. Daha işe yarar bir ölçüt var: o adımda yanlış çıktının bedelini kim, ne zaman ödüyor.
İyi Çalıştığı Yerlerin Ortak Özelliği
Figma'nın otomatik katman isimlendirmesi, metni yeniden yazan komutu, benzer varlıkları bulan araması. Üçü de işini yapıyor. Ortak noktaları kapsamlarının darlığı değil, yanlış sonucun anında görülüp tek hamlede geri alınabilmesi. Katman adı saçma çıkarsa silip yenisini yazarsınız, kaybınız üç saniye.
Khroma aynı sınıfta: palet önerisi tutmazsa bir sonrakine geçersiniz. Midjourney'in ürettiği yer tutucu görseller de öyle, ekranın nasıl duracağını görmek için fazlasıyla yeterli. Nihai görselde işe yaramaması bu kullanımı zayıflatmıyor, çünkü o görsel zaten atılmak üzere üretildi.
Wireframe'de Hata Geri Alınmıyor
Prototip ve wireframe aşamasında denklem tersine döner. Buradaki bir karar tek başına durmaz; bileşen seçimi, hiyerarşi, akıştaki adım sayısı sonraki her şeyi bağlar. Model makul görünen bir ekran üretir, ekip onu iki hafta geliştirir, sorun kullanıcı testinde çıkar. Geri alma maliyeti üç saniye değil, iki haftalık geliştirme.
Tasarım sistemine bağlı bir bileşeni üretici modele çizdirmem. Çıkan ekran kütüphanede karşılığı olmayan bir bileşen içeriyorsa elinizde tasarım değil, geliştiriciye devredilmiş ek iş vardır; üstelik bunu fark etmeniz genelde uygulama aşamasını bulur.
Prompt Uzunluğu Yanlış Teşhis
Araçların bu aşamadaki yetersizliği sık sık komut uzunluğu sınırına bağlanıyor. Teşhis tutmuyor. Modelin eksiği metin değil, ürünün mevcut hali: bileşen kütüphanesindeki gerçek durumlar, tasarım token'larının kodda nereye bağlandığı, hangi akışın hangi adımda terk edildiği. Bunlar uzun bir paragrafa sığmaz, sığdırsanız bile her yeni ekranda baştan anlatmanız gerekir.
Prompt'u uzatmak girdi maliyetini doğrudan artırır, tutarlılığı artırmaz. Aynı bağlamı iki ayrı oturumda anlatan iki tasarımcı iki ayrı sonuç alır. Mesele bağlam penceresinin boyu değil, bağlamın araca bağlı olmaması.
Bugün Nereye Verilir, Nerede Kalır
Ölçüt netleşince kullanım da netleşiyor. Geri alması ucuz, çıktısı tek başına duran, sonraki adımı bağlamayan işler modele gider: isimlendirme, metin varyantı, referans arama, atılacak görsel. Neyin ekranda olacağına ve hangi sırayla geleceğine karar veren adımlar insanda kalır.
Bu sınır zamanla kayacak, kayacağı yön de belli. Araçlar tasarım dosyasının yanında kod tabanını ve kullanım verisini okumaya başladığı gün, wireframe önerisi ilk kez tahmine değil kanıta dayanacak. O gün gelene kadar prototipi elde kurmak hâlâ daha hızlı.