Generic Komutlar: Sadelik Kullanıcıda, Maliyet Kodda
Generic komut, kullanıcıya tek bir isim gösterip arkada bağlam sayısı kadar farklı davranış çalıştırmaktır. Kes, kopyala ve yapıştır bunun en eski örneği; logoya tıklayınca ana sayfaya dönmek en yenilerinden biri. Sadelik kullanıcı tarafında görünür, maliyet uygulama tarafında birikir ve tasarım tartışmalarında genelde ikinci kısım atlanır.
Bir isim, N uygulama
Kullanıcının gördüğü yüzey sabit kalır: tek bir "Kes". Arkada her bağlam kendi uygulamasını ister. Metin alanında kes seçimi alır ve boşluğu kapatır, tuvalde nesneyi kaldırıp arkasını açar, tablo hücresinde içeriği alır ama satırı yerinde bırakır. Beş bağlamlı bir üründe beş ayrı kod yolu vardır ve bunların birbirine uyduğunu arayüze bakarak kimse göremez.
Tipik başarısızlık komutun olmaması değil, olup hiçbir şey yapmamasıdır. Menüde aktif duran ama o bağlamda sessizce yutulan bir komut, kullanıcının o komuta güvenini yalnızca orada değil uygulamanın tamamında kırar. Bir bağlamda karşılığını yazmayacaksan komutu orada devre dışı göster; kullanıcı kapalı bir menü maddesini saniyede okur, sessiz bir başarısızlığı ise ancak veri kaybettiğinde anlar.
Pano gizli ve tek gözlü bir global durumdur
Kes-kopyala-yapıştır modelinin taşı-kopyala-sil modelini yenmesinin sebebi argüman sayısıdır. Taşı komutu kaynağı ve hedefi aynı anda ister, oysa hedefi seçmek çoğu arayüzde bağlamı değiştirir, yani kullanıcı seçimini kaybeder. Pano bu ikinci argümanı zamana yayar ve arada başka pencereye geçmeye izin verir.
Bedeli de var. Pano çoğu sistemde tek gözlüdür ve geçmişi yoktur. Kesilen ama yapıştırılmadan önce üstüne yeni bir kopyalama yapılan içerik gider. Kes geri alınabilir bir işlem gibi görünür, oysa geri alınabilirliği panoya değil uygulamanın kendi geçmişine bağlıdır. Kes işlemini panoya yazmakla bitmiş sayma, aynı anda geri al yığınına da yaz; pano senin veri yapın değil, işletim sisteminin ortak alanı.
Webde kısayol alanı size ait değil
Masaüstü uygulaması kısayol haritasının tamamına sahiptir, web uygulaması değildir. Ctrl+N, Ctrl+T ve Ctrl+W tarayıcının elindedir, sayfadan geri alınamaz. Ctrl+P ve Ctrl+F gibi bir kısım ele geçirilebilir ama kullanıcının beklediğinden başka bir şey yaparsan kazandığın kısayol, kaybettiğin güvene değmez. Kısayol tasarımına istediğin komutların listesinden değil, tarayıcının sana bıraktığı boşluktan başla.
Ctrl+P ayrıca ucuz bir kazanç saklıyor. Yazdırma davranışını koda gömmek yerine yazdırmaya özel bir stil dosyası vermek çoğu sayfada yeterlidir: menü, kenar çubuğu ve etkileşimli alanlar düşer, içerik kalır. Bunu birkaç kuralla çözersin, üçüncü parti bir çıktı aracına gerek yok.
Aynı isim ne zaman meşru
Bağlama göre farklı sonuç üretmek kural dışı değil. Sınır şurada: sonuçlar kullanıcının zihninde aynı kategoride kalıyorsa tek isim doğrudur. Kes her yerde "seçimi buradan al, panoya koy" demeye devam ediyorsa, metinde boşluğun kapanıp tuvalde kapanmaması ayrıntıdır. Ama komut bir bağlamda geri alınabilirken diğerinde kalıcı siliyorsa aynı ismi kullanmak kullanıcıyı yanıltır. Aynılık sonucun görüntüsünde değil, tersine çevrilebilirliğinde aranır.
Simgeler ve jestler aynı sözleşmeye tabi
Oynat, duraklat ve ileri sar simgeleri kırk yıllık bir sözleşme. Yeniden yorumlanmaya ihtiyaçları yok, özgün bir simge seti buradaki en kolay hatalardan biri. Jestlerde durum daha kırılgan, çünkü jest keşfedilebilir değildir: kullanıcı ekranı çevirmeyi, iki parmakla yakınlaştırmayı ya da aşağı çekip yenilemeyi senin uygulamandan değil başka uygulamalardan öğrenir. Taşıdığı davranışı bozan bir jest, hiç öğrenilmemiş bir jestten pahalıya mal olur.