Paralel Tasarım: Ne Zaman Hızlandırır, Ne Zaman Yavaşlatır

Paralel tasarım, birkaç tasarımcının aynı brief üzerinde birbirinden habersiz çalışması ve sonra alternatiflerin en iyi yanlarının birleştirilmesi demek. Yöntemi anlatan metinler hemen hep aynı yerde duruyor: iterasyona kıyasla daha kısa sürede daha yüksek kullanılabilirlik. İddianın doğru olduğu bir aralık var, ama faturanın hep aynı kalemi es geçiliyor.

Asıl katkı çeşitlilik, hız değil

Tek tasarımcıyla çalışırken arama, ilk makul çözüm bulunduğu anda biter. O çözüm fena olmadığı için üzerine iterasyon yapılır ve altı hafta sonra kimse ilk günkü kabulü sorgulamaz. Paralel tasarımın gerçekten kazandırdığı şey bu: ilk makul çözümün tek çözüm sanılmasını engellemek.

Hız ise bunun yan ürünü. Dört alternatif üretmek dört kat iş demek; kısalan şey toplam süre değil, yanlış yola sapıp geri dönme süresi.

Testin faturasını kim ödüyor

Dört prototip ürettiyseniz dördünü de test etmeniz gerekir, yoksa birleştirme aşamasında hangi parçanın neden iyi olduğunu bilemezsiniz. Prototip başına beş katılımcı diyelim: tek bir tasarıma varmadan önce 20 oturum planlamış oldunuz. Katılımcı bulmak prototip çizmekten yavaştır, yani darboğaz tasarımcı sayısı değil takvimdir.

Aynı katılımcıya dört arayüzü arka arkaya göstermek maliyeti düşürür ama sıra etkisi yaratır; dördüncü ekrana gelen kişi görevi çoktan ezberlemiştir (bu ayrıntı sunumlarda pek geçmiyor).

Birleştirme, sürecin en kırılgan adımı

Bağımsız tasarlanmış iki arayüzün en iyi parçalarını yan yana koyduğunuzda tutarlı bir bütün çıkacağının garantisi yok. A prototipinin gezinme mantığı, B'nin form akışıyla iyi çalıştığı için değil, kendi içinde iyi olduğu için seçildi. Parçalar ayrı ayrı optimize edilmiştir, birlikte değil.

Buradan çıkan sonuç şu: birleştirilmiş tasarım, aslında hiç test edilmemiş yeni bir tasarımdır. Birleştirmeden sonra en az bir tur daha test gerekir, ve bu tur genelde plana yazılmamıştır.

Kodda da karşılığı var. İki prototipin bileşen setleri farklıysa birleşim, ikisinin de yapmadığı işi ön yüze bırakır. Kağıt üzerinde bedava görünen "en iyilerini al" adımı, uygulamada sıfırdan bileşen yazmaya dönüşebilir. Tasarım kararının maliyeti sprint tahminine ancak birleştirme netleştikten sonra girmeli.

Kaç alternatif yeterli

Alternatif sayısı arttıkça karşılaştırma yükü doğrusal değil karesel büyür. İkili karşılaştırma sayısı n(n-1)/2 ile ilerler: dört tasarımda 6, altı tasarımda 15, sekiz tasarımda 28 karşılaştırma. Fikir çeşitliliği aynı hızda artmaz; üçüncü dördüncü alternatiften sonra aynı çözümlerin varyasyonları gelmeye başlar. Pratikte üç ile dört arası doğru aralık, daha fazlası karar toplantısını uzatmaktan başka işe yaramaz.

Hangi projede hangisi

Yönü bilmiyorsanız paralel, biliyorsanız iteratif. Ekranın ne olacağı zaten belliyse, yani liste, filtre, detay düzeninde bir iş yapıyorsanız, dört tasarımcıyı bağımsız çalıştırmak pahalı bir tören olur; o enerjiyi tek tasarımın kullanıcı testine harcamak daha çok kazandırır.

Buna karşılık daha önce çözülmemiş bir akış varsa, kurumsal bir onay zinciri ya da alışılmadık bir veri girişi gibi, tek tasarımcının ilk fikrine bağlanmak asıl riski taşır. Orada iki üç bağımsız alternatif, sonradan yapılacak büyük düzeltmeden ucuza gelir.

Kısaca paralel tasarım bir hızlandırıcı değil, sigorta. Belirsizliğin yüksek olduğu yerde primi öder, düşük olduğu yerde boşuna ödersiniz.