Kağıt Prototiple Kullanıcı Testi: Kit ve Sınırlar

Kağıt prototip, akışı test etmenin en ucuz yolu. Bir öğleden sonrada beş kişiyle oturup, henüz kimse kod yazmadan menü yapısının tutup tutmadığını görürsünüz. Kitin içeriği ve oturumun kurulumu birkaç dakikalık iş; asıl mesele kağıdın neyi ölçtüğünü ve neyi ölçmediğini bilmek.

Kitte ne bulunsun

Bir kutuda şunlar dursun, oturum başına yeniden hazırlanmasın:

• Telefon ve tarayıcı çerçeveleri. A4'e basıp mukavvaya yapıştırın. Telefon çerçevesinin karton üzerinde olması, katılımcının prototipi eline alıp çevirmesini sağlar, bu da dokunma noktalarının nerede beklendiğini gösterir.
• Boş ekran kartları. Henüz çizilmemiş ekranlar için. Katılımcı oraya gittiğinde "burası henüz yok" demek, testi durdurmaktan iyidir.
• Bol miktarda boş kağıt ve kalem, oturum sırasında çıkan yeni ekranlar için.
• Küçük kesilmiş kağıtlar: açılır menü seçenekleri, uyarı katmanları, tooltip'ler. Ana ekranın üstüne konur, kaldırılır.

Kaydırma için ekranları alt alta yapıştırıp uzun bir şerit yapın, çerçevenin arkasından çekin. Bu, sayfa uzunluğunun katılımcıyı ne zaman bıraktığını gösteren tek kağıt tekniği.

Oturumu kurmak

Bilgisayarı oynayan kişi akışın tamamını ezbere bilmeli. Katılımcı bir düğmeye bastığında iki saniyeden uzun süren her duraksama, testin konusunu tasarımdan operatörün beceriksizliğine kaydırır. Ekran destesini akış sırasına göre dizin ve önceden bir kere prova edin.

Ekranların hepsi aynı çözünürlükte olsun. Kabaca çizilmiş beş ekranın arasına düzgün tipografiyle hazırlanmış tek bir ekran koyarsanız, katılımcı yorumunun çoğunu o ekrana harcar. Bu bir bulgu değil, kontrast etkisi.

Test sırasında çizilen ekranın sorunu

Kağıt prototiplemenin en çok övülen yanı, sorun görüldüğü anda yeni bir ekran çizip aynı oturumda denemek. Bu tavsiye, bir üstteki tutarlılık kuralıyla çelişir: masada aceleyle çizilmiş bir ekran, önceden hazırlanmışlardan her zaman daha kaba görünür ve katılımcı farkı hemen yakalar.

İki çıkış yolu var. Ya baştan her şeyi eşit derecede kaba tutun, o zaman canlı çizilen ekran destenin içinde kaybolur. Ya da yeni ekranı çizin ama o katılımcıyla test etmeyin, sıradakine geçirin. İkincisi daha temiz sonuç verir; günde beş kişilik bir programda ikinci yarıya kadar zaten iki üç iyileştirme birikmiş olur.

Kağıdın ölçemediği şeyler

Zamanla ilgili hiçbir şey kağıtta test edilemez. Yükleme göstergesi kartı bunun en net örneği: kartı ne kadar tutacağınıza siz karar verirsiniz, dolayısıyla katılımcının üç saniyelik beklemeye ne tepki vereceğini öğrenmezsiniz. Animasyon, geçiş yönü, kaydırma hızına bağlı davranışlar da aynı kefede.

Metin okunabilirliği de güvenilmez. El yazısıyla yazılmış bir etiket, ekrandaki 13 piksellik gri yazıdan farklı okunur. Kağıt testinde "etiketi anladım" diyen kullanıcı, gerçek arayüzde onu hiç görmeyebilir.

Kağıt şunları iyi ölçer: akış sırası, adım sayısı, adlandırma, kullanıcının bir sonraki adımda nereye bakacağı. Bunlar da zaten en pahalı düzeltilen hatalar, o yüzden yöntem masrafını fazlasıyla çıkarır.

Dijitale geçerken

Kağıtta işleyen akışı doğrudan ekran yapısına çevirmem. Kağıt, verinin nereden geleceğini, hangi adımın sunucuya gidip gitmediğini ve hangi alanın doldurulmadan devam edilemeyeceğini söylemez. Üç ekranlık akıcı bir kayıt akışı, her adımda doğrulama gerektiriyorsa dijitalde hiç de akıcı olmaz.

Kağıttan çıkanı bir akış diyagramına aktarın, sonra o diyagramın her okunu "bu geçiş ne kadar sürer, hata verirse ne olur" diye işaretleyin. Dijital prototipe bu işaretlerle başlarsanız ikinci tur testte konuşacak somut bir şeyiniz olur.