Konu Başlıkları
Yükleniyor...

Web Tasarım Hata Listeleri: Hangi Maddeler Hâlâ Geçerli?

Klasik web tasarım hataları: ölü maddeler ve ölçülebilir olanlar

Web tasarım hatası listelerinin çoğu birbirinin kopyası ve ilk maddeleri otuz yıl önce yazılmış. Frame kullanımı ya da kayan yazı bugün kimsenin karşılaştığı bir sorun değil, buna karşılık aynı listelerde tek satırla geçilen yetim sayfa ve yönlendirme zinciri hâlâ trafik yiyor. Listeyi olduğu gibi tekrarlamak yerine hangi maddenin neden ayakta kaldığına bakmak daha faydalı.

Listenin ölü maddeleri

frameset HTML5 ile birlikte spesifikasyondan çıktı, tarayıcılar yalnızca geriye dönük uyumluluk için taşıyor. Yeni bir projede bunu yanlışlıkla bile kullanamazsın (bu maddenin 2020'lerde yazılmış listelerde hâlâ birinci sırada durmasını tuhaf buluyorum). marquee ve blink için de durum aynı. Bu maddeler listede kalıyor çünkü kimse listeyi baştan yazmıyor, üstüne ekliyor.

Aynı listelerin bir sonraki maddesinde çelişki var: frame yerine tek sayfa uygulaması önerilip hemen ardından JavaScript'e bağımlı içeriğin riskinden söz ediliyor. İkisi birden varsayılan tavsiye olamaz. Ortak düzeni sunucu tarafında birleştirmek sıradan bir içerik sitesi için hem daha ucuz hem daha dayanıklı; SPA'yı gerçekten uygulama gibi davranan ekranlarda kullan.

Ziyaret edilmiş bağlantı rengi: tavsiye sağlam, uygulaması yarım

Kullanıcının nereye girip çıktığını renkten anlaması gerçek bir kazanç. Ama bu maddeyi yazanların çoğu tarayıcıların 2010'da getirdiği sınırı atlıyor: geçmiş sızdırma açığı kapatıldığından beri :visited seçicisiyle yalnızca renk türünden özellikler değiştirilebiliyor, getComputedStyle ise her zaman ziyaret edilmemiş değeri döndürüyor. Yani ziyaret edilmiş linki kalınlaştıramaz, yanına ikon koyamaz, JavaScript ile durumunu okuyup test bile yazamazsın.

Mavi ve mor şartı ise Nielsen dönemi bir alışkanlık. Şart olan, iki durumun birbirinden ve düz metinden ayırt edilebilmesi. Kontrast yeterliyse renk seçimi sana kalmış. Bunun karşılığını gördüğün yer uzun listeler: arşiv sayfası, arama sonucu, forum başlıkları. Beş maddelik bir menüde kimsenin umurunda değil.

Yetim sayfalar gerçek, tespiti de basit

Hiçbir iç bağlantı almayan sayfa, kullanıcı için yok hükmünde. Bunu göz kararı aramak yerine iki listeyi karşılaştır: site haritasındaki URL'ler ve tarayıcı botunun iç bağlantıları izleyerek ulaştığı URL'ler. Aradaki fark yetim sayfalardır. Search Console'daki Keşfedildi, dizine eklenmedi kaydı da aynı yere işaret eder, çünkü iç bağlantısı olmayan sayfa Google için de düşük öncelikli.

URL uzunluğu değil, yönlendirme davranışı

Kısa URL'nin sıralamaya etkisi ölçülebilir seviyede değil. Asıl mesele taşıma anında ortaya çıkıyor. Her yönlendirme adımı kullanıcıya bir gidiş dönüş daha ekler; zincir uzadıkça mobil bağlantıda bunu doğrudan hissedersin. Eski adresten yeni adrese tek adımda git, arada eski yönlendirmeler duruyorsa tabloyu düzleştir.

Karşılığı bulunmayan sayfaları toptan ana sayfaya yönlendirmek en yaygın hata. Google bunu yönlendirme olarak değil, yumuşak 404 olarak işliyor; kullanıcı da aradığı içeriğin yerine ana sayfayı görünce geri tuşuna basıyor. Eşleşmeyen sayfa için dürüst bir 404 vermek daha iyi sonuç veriyor.

Hız maddesinin işe yarar hali

"Sayfanız hızlı olsun" cümlesi tek başına hiçbir şey söylemiyor. Ölçtüğün iki farklı şey var: laboratuvar testi (Lighthouse, tek makine, sabit koşullar) ve sahadan gelen gerçek kullanıcı verisi. İkisi çeliştiğinde sahadaki veri doğrudur, çünkü ziyaretçilerin cihazı senin makinen değil.

Pratik yol şu: en büyük içerik boyamasını hangi ögenin tetiklediğine bak. Neredeyse her zaman tek bir görsel ya da başlık bloğudur. O ögeden önce yüklenen her şeyi sırala, üçüncü parti etiketleri tek tek say. Genellikle sorun "ağır scriptler" gibi bulanık bir şey değil, sayfanın en üstüne konmuş iki üç izleme kodudur.

Sadece üç madde seçecek olsan

Yetim sayfaları bul, yönlendirme zincirlerini tek adıma indir, en büyük içerik boyamasını geciktiren ögeyi kaldır. Bu üçünün ortak yanı ölçülebilir olmaları: öncesi ve sonrası bir sayıyla gösterilebiliyor. Listenin geri kalanı, özellikle estetik başlıklar, tartışmaya açık kalır ve o tartışmayı veriyle kapatamazsın.