Otorite İlkesi Arayüzde Nerede Çalışır, Nerede Boşa Gider

Otorite sinyali arayüzde işe yarar, ama dar bir alanda: kullanıcı riskli ve kendi bilmediği bir alanda karar veriyorsa. Ürün listesinde gezinen birine uzman fotoğrafı göstermek hiçbir şeyi değiştirmez. Bir de şu var: ekrandaki otoritenin gücü, Milgram deneyine yapılan atıfların ima ettiğinden çok daha küçük.

Milgram'ın gösterdiği ve göstermediği şey

Otorite ilkesi anlatılırken hemen her metinde Milgram deneyine gidilir. Deneyin ana koşulunda deneyci odadaydı, gri önlüğü vardı, arkasında Yale duruyordu ve katılımcı ona bakarak devam ediyordu. Milgram bunun hangi parçasının çalıştığını da test etti: deneyci odadan çıkıp talimatları telefonla verdiğinde itaat oranı yaklaşık üçte birine indi, bazı katılımcılar devam ediyormuş gibi yapıp deneyi sessizce sabote etti.

Bir web sayfası tam olarak o uzak koşuldur. Otorite figürü ekranın arkasında, doğrulanamaz durumda, hiçbir yaptırımı yok. Milgram'ı sayfadaki uzman fotoğrafının gerekçesi diye sunmak, deneyin sonucunu bulunmadığı bir yere taşımak oluyor. Arayüzde otorite sinyalinin ürettiği şey itaat değil, ilk elemeyi geçme şansı: kullanıcı sayfayı hemen kapatmıyor, okumaya devam ediyor. Bu az bir şey değil, ama karar verdirmiyor.

Otoritenin tek gerçek ölçüsü doğrulanabilirlik

Bir uzmanı ekranda otorite yapan şey fotoğrafı değil, kullanıcının iki tıkla kontrol edebileceği bir izinin olması. Sicil numarası, kurum sayfasındaki kayıt, yayımlanmış bir çalışma, adı geçen davanın kendisi. İz varsa fotoğraf onu güçlendirir; iz yoksa fotoğraf sadece bir insan resmidir.

Aynısı rozetler için geçerli. Doğrulama bağlantısı olmayan bir sertifika rozeti bana hiçbir şey söylemiyor (o görseli footer'a koymak beş dakikalık iş). Rozet tıklanınca sertifikayı veren kurumun kendi sayfasına gidiyor ve orada şirketin adı görünüyorsa anlamlıdır. Gitmiyorsa dekordur ve konuyu bilen ziyaretçi bunu zaten ayırt ediyor.

Ödünç alınan sembol otorite üretmez

Terazi, yılanlı asa, beyaz önlük giydirilmiş stok fotoğrafı. Bunlar otorite değil, otorite kostümü. Aynı stok fotoğraf yüzlerce sitede dolaştığı için ziyaretçi çoğu zaman onu daha önce başka bir yerde görmüş oluyor, üstelik rakip bir sektörde.

Gerçek ekip fotoğrafınız yoksa hiç fotoğraf koymayın. Boş bir alan, sahte bir uzmandan daha az zarar verir. Sahtelik anlaşıldığında kaybedilen şey o bölümün güvenilirliğiyle sınırlı kalmıyor, sayfadaki bütün iddialara yayılıyor.

Etik sınır üç somut yerde geçiyor

• Müşteri logosu duvarı. Logoyu koymadan önce yazılı izin alın; "nasılsa çalıştık" yeterli değil ve fark edildiğinde bunu düzeltmek logo kaldırmaktan pahalıya patlıyor.
• Alan dışı uzman. Bir yazılım mimarının veri gizliliği hakkındaki görüşü sayfada uzman görüşü olarak sunuluyorsa, orada aktarılan şey uzmanlık değil unvanın gölgesi.
• Basında çıktı kupürleri. Haber ücretli tanıtım içeriğiyse ve sayfa bunu belirtmiyorsa, teknik olarak doğru bir cümleyle yanlış bir izlenim üretiliyor demektir.

Ne zaman otorite, ne zaman sosyal kanıt

Bu ikisi aynı ekranda üst üste yığıldığında ikisi de zayıflar. Ayrım net: kullanıcı kendi değerlendiremeyeceği, hata maliyeti yüksek bir karar veriyorsa otorite sinyali işe yarar. Sağlık, hukuk, finans, sigorta. Karar zevk meselesiyse ya da hata geri alınabiliyorsa sosyal kanıt daha güçlü çalışır, çünkü kullanıcı kendine benzeyen birinin tercihine bakmak ister.

Bir sağlık içeriğinin yanına "en çok okunan" etiketi koymak otorite sinyalini bozar, popülerliği doğrulukla karıştırma daveti gönderir. Tişört satan bir sayfada uzman görüşü kutusu ise sadece yer kaplar. Hangi tarafta olduğunuza karar verin, iki sinyali birden kullanmayın.