Makalelerde Yazar Adı: Ne Zaman Gösterilir, Ne Zaman Gösterilmez
Yazar adı bir güven sinyali olabilir, ama her sayfada değil. Uzmanlık iddiası taşıyan ya da kişisel bir yargı içeren yazıda imza metnin parçasıdır; derleme bilgi notlarında, ürün açıklamalarında, kısa duyurularda yalnızca yer kaplar. Ayrımı doğru koymak hem arayüzü hem arama tarafını rahatlatır.
İmza ne işe yarar
İmzanın tek bir işi var: metnin arkasında kimin durduğunu söylemek. Bir yazı iddia taşıyorsa o iddianın sahibi olmalı. Sağlık, finans, hukuk gibi yanlış bilginin bedelinin yüksek olduğu alanlarda bu zorunlu; analiz, eleştiri ve deneyim aktaran yazılarda da imzasız metin havada kalır, çünkü okuyucu "kime göre" sorusunun cevabını arar.
Çözmediği şey de belli. Zayıf bir metni imza kurtarmaz. Yazar adı, içeriğin kalitesine dair bir söz değil, sorumluluğun kime ait olduğuna dair bir kayıt.
"Fazladan bilgi yükü" argümanı tutmuyor
Yazar adına karşı en sık kurulan cümle, okuyucunun sayfada çok az kelime okuduğu, dolayısıyla her ek satırın yük olduğu. Bu argüman kendi içinde çöküyor: okuyucu metnin tamamını okumuyorsa sorun yirmi karakterlik bir satırda değil, onun altındaki bin kelimede. İmza okuma bütçesinden yemiyor, dikey alandan yiyor. Maliyeti doğru yere yazmak gerekiyor.
Nerede görünür, nerede görünmez
Bunu bir blog listelemesinde tam olarak böyle gördüm: karta yazar adı satırı eklenince kart yüksekliği büyüdü, mobilde ilk ekranda görünen kart sayısı üçten ikiye indi.
Kural basit. Listede yazar adı, okuyucunun yazıyı yazarına göre seçtiği durumda anlamlı, yani imzaların birbirinden ayrıştığı çok yazarlı sitelerde. Tek kişinin yazdığı bir blogda her kartta aynı ismi tekrarlamak bilgi değil, gürültü; orada imza detay sayfasında kalır.
Mobilde yazar adını gizleme önerisine katılmıyorum. İmzayı güven sinyali sayıyorsan, trafiğin büyük kısmının geldiği ekranda onu kaldırmak kendi gerekçeni çürütür. Küçük ekranda atılabilecek kadar önemsizse masaüstünde de gerekmiyordur. Sığmıyorsa küçült, başlığın altına tek satıra al, tarihle birleştir; ama gösterme kararını cihaza bağlama.
E-E-A-T ve arama sonuçları
Kısaltma artık EAT değil. Google 2022 sonunda listenin başına Experience'ı (deneyim) ekledi. Değerlendirme böylece "konuyu biliyor mu" ile kalmıyor, "bu şeyi gerçekten yapmış mı" diye de soruyor. Bir aracı aylarca kullanmış birinin yazdığı inceleme ile başkalarının yazdıklarını özetleyen metin arasındaki fark burada ayrışıyor.
Ama bu kriterler kalite değerlendiricileri için yazılmış bir kılavuzda duruyor. Değerlendiriciler örnek sayfalara puan veriyor, o puanlar tek tek sayfaları sıralamıyor. Yani "yazar adı ekledim, sıralamam yükselir" diye bir mekanizma yok; yazar bilgisi, Google'ın yararlı içerik rehberinde anlattığı bütünün küçük bir parçası.
Bir beklentiyi de baştan kesmek gerekiyor: arama sonucunda yazar fotoğrafı çıkmayacak. Google, rel="author" üzerinden gelen yazarlık zengin sonuçlarını 2014'te kaldırdı ve geri getirmedi. Teknik tarafta yapılacak iş, Article şemasındaki author alanını doldurmak ve onu taranabilir gerçek bir yazar sayfasına bağlamaktan ibaret.
Yazar sayfası ne içerir
Biyografi sıfat listesi değil, kanıt listesidir. "Tutkulu ve yenilikçi" hiçbir şey söylemez; hangi işi kaç yıldır yaptığı, neyi yayımladığı, nerede çalıştığı söyler. İki üç cümle yeter.
- Yazarın diğer yazılarına giden arşiv bağlantısı. Yazar sayfasının gerçek işlevi budur.
- Gerçek bir portre fotoğrafı. Stok görsel koymak hiç koymamaktan kötü.
- Doğrulanabilir bir dış referans: kurumsal profil, yayın listesi, konuşma kaydı.
Yazar adını doğrudan e-posta adresine bağlamak iki ayrı hata. Okuyucu o bağlantıya tıklarken yazının künyesini bekliyor, mail istemcisinin açılmasını değil; üstelik sayfada açıkta duran bir mailto adresi toplanmak için bekliyor. İsim yazar sayfasına gider, iletişim ayrı durur.
Karar kuralı
İddia taşıyan yazıda imza var, derlemede yok. Listede imza ancak birden fazla yazar varsa anlamlı. Gösterdiğin yeri cihaza göre değiştirmiyorsun. Gerisi yazar sayfasının gerçekten dolu olup olmamasına bakar; boş bir profil, imzanın verdiği sözü geri alır.