Köpekler İçin Arayüz Tasarımı: Ekranı Kim Kullanıyor?

Akıllı tasma, GPS takip, aktivite sayacı. Pet teknolojisinde ürünün etrafında iki taraf var: ekranı kullanan sahip ve veriyi üreten köpek. Bu ikisini tek bir "kullanıcı" başlığı altında toplarsan yanlış yerde iyileştirme yaparsın, çünkü kararların çoğu arayüzde değil cihazın donanımında ve firmware'inde veriliyor.

Ekranı köpek kullanmıyor

Persona çalışmasını köpeğin cinsine ve yaşına göre bölmek ilk bakışta mantıklı görünür, pratikte pek işe yaramaz. Arayüzde karar veren, bildirimi okuyan, aboneliği yenileyen sahiptir; köpek bağlamdır. Persona çıkarırken sahibin gününü modelle: sabah yürüyüşü, gün içinde evde yalnız kalan hayvan, akşam veri özeti.

Yolculuk haritasında da tek bir an diğerlerine ağır basıyor. Köpek bahçeden çıktı, sahip telefona bakıyor. O ekranda konum, son güncelleme zamanı ve yön tarifi ilk bakışta görünmeli. Aktivite grafiği, rozetler, haftalık özet, hepsi o anın gerisinde kalır.

Köpeğe dönük ekranlar

Köpeğin doğrudan dokunduğu bir arayüz tasarlıyorsan (ödül veren oyun cihazları, tablet uygulamaları) iki fiziksel sınır işin başında belirleyici oluyor.

Birincisi görme. Köpekler iki renk reseptörüyle görür, kırmızıyla yeşili ayırt edemez, görme keskinlikleri de insanınkinin belirgin altındadır. Durumu yalnızca renkle kodlama; boyut, konum ya da hareket farkı ekle. Bunu zaten insan tarafında erişilebilirlik için yapıyorsun, ekstra iş çıkmıyor.

İkincisi dokunmatik katman. Kapasitif ekran iletken temas bekler; kuru bir pati yastığı ve etrafındaki tüy bunu güvenilir biçimde sağlamaz, ıslak burun daha iyi çalışır. Yani hedef alanını büyütmek, ekranın teması hiç algılamadığı bir durumda hiçbir şeyi çözmez. Prototipi çizimde değil gerçek cihazda dene, algılama oranını ölçmeden arayüz kararı verme.

Konum aralığı bir arayüz ayarı değil

GPS tasmalarında şikayet iki başlıkta toplanır: pil çabuk bitiyor, konum geç geliyor. İkisi aynı ayarın iki ucu. Örnekleme aralığını kısaltmak arayüzde tek satır, pilde saatlerin farkı demek.

Bu yüzden kullanıcının önüne "yüksek doğruluk" anahtarı koymak yerine sıklığa ürün karar vermeli. Hayvan tanımlı alanın dışına çıktığında sıklaşan, evde uyurken seyrekleşen bir davranış, sahibin ayarlar ekranında el yordamıyla denge aramasından iyidir. Bildirim eşiği de aynı yerde çözülüyor: her sınır ihlalinde alarm yollarsan bahçe kapısının dibinde uyuyan köpek telefonu gece boyunca titretir, sahibi de üçüncü gün bildirimleri kapatır. Küçük bir konum toleransı ve kısa bir bekleme süresi alarmın güvenilirliğini koruyor.

Test

Köpekle yapılan denemede ölçebileceğin şey davranış: cihaza yaklaşıyor mu, teması tekrarlıyor mu, kaç saniye sonra ilgisini kaybediyor? Kamera kur, seansı kısa tut, ödülü aşamalara böl. Beş köpekle test kuralı ise Nielsen'in beş kullanıcı kuralından kopyalanmış (o kural insan tarafında bile tartışmalı).

Asıl kullanılabilirlik testi sahiple yapılır ve senaryosu bellidir: köpek kayboldu, uygulama ilk kez o telaşla açılıyor. Oturum düşmüşse, harita için konum izni yeniden isteniyorsa, önbelleksiz yükleme zayıf sinyalde takılıyorsa ürün tam ihtiyaç anında elde kalır. Bu akışı zayıf bağlantıda ve kilitli ekrandan başlayarak ölç, ofis wifi'siyle değil.