Mobil Uygulamanın İlk Ekranı: Giriş mi, Abonelik mi?

Bir uygulamayı ilk açtığınızda çıkan ekran çoğu zaman iki ayrı insana aynı anda seslenmeye çalışır: uygulamayı hiç görmemiş biri ve telefonunu değiştirdiği için yeniden kuran abone. Bu ikisinin ihtiyacı birbirinin tersi, ikisini tek ekranda birden memnun etmeye çalışan tasarım da genelde ikisini de memnun etmiyor. Mağaza yorumlarındaki 'zaten ödemiştim, yine para istiyor' şikâyetlerinin büyük kısmı tam buradan çıkar.

Aynı ekranda iki farklı soru

Yeni kullanıcı açılış ekranına bakarken şunu soruyor: bu uygulama benim işimi görüyor mu? Geri dönen abonenin sorusu ise tamamen başka: hesabıma nasıl döneceğim? Fiyat listesiyle açılan bir ekran ilk soruya cevap vermez, çünkü henüz neyin parasını ödeyeceğini bilmiyor. İkinci soruya hiç vermez, çünkü o kullanıcı zaten ödemiş durumda.

Peki bu iki grup gerçekten aynı ekranı görmek zorunda mı? Çoğu üründe hayır. Uygulamanın, ekranı çizmeden önce karşısındakinin hangi grupta olduğunu bilme imkânı var.

Kullanıcıya sormak yerine mağazaya sormak

Hem App Store hem Google Play, uygulamanın aktif satın almaları sorgulayabileceği bir arayüz sunuyor. StoreKit tarafında geçerli hak sahipliklerini, Play Billing tarafında mevcut satın almaları çağırıp ekranı ona göre kurabilirsiniz. Bu çağrı hesap bilgisine, e-postaya, kullanıcının bir şey hatırlamasına ihtiyaç duymaz; cihazdaki mağaza hesabına bakar. Kullanıcı uygulamayı silip yeniden kurduysa da, telefon değiştirdiyse de aynı yanıt gelir.

Bir projede tam bunu yaşadık: destek kutusuna düşen 'iki kere mi ödedim' mesajları, paywall açılmadan önce satın alma durumu sorgulanıp aboneler doğrudan içeriğe alınınca kesildi. Ekranın kendisine dokunmadık, sadece hangi kullanıcıya gösterildiğini değiştirdik.

Ayrıca satın almayı geri yükleme yolu sunmak zaten mağaza kurallarının gereği. Madem o mekanizma uygulamada var olmak zorunda, onu ekranın dibinde küçük punto bir bağlantı olarak saklamanın hiçbir mantığı yok.

Seçenekleri çoğaltmak netlik değildir

Bu konuda verilen tavsiyeler kendi içinde çelişiyor. Bir yandan her senaryo açıkça gösterilsin deniyor: giriş yap, kayıt ol, ücretsiz dene, satın almaları geri yükle. Öte yandan ekran sade olsun deniyor. Dördünü birden aynı ekrana koyduğunuzda ortaya çıkan şey netlik değil, dört maddelik bir menü. Kullanıcı hangi butonun kendisi için olduğunu okuyup çözmek zorunda kalıyor ve bunu uygulamayı henüz tanımadan yapıyor.

Çelişki, senaryoları listelemek yerine duruma göre dallanınca kayboluyor. Aktif aboneliği olan kullanıcı giriş ekranını hiç görmez. Daha önce satın alma yapmış ama aboneliği bitmiş kullanıcı fiyat ekranını görür, ancak üstünde kayıt formu değil 'hesabın seni bekliyor' tonunda bir devam akışı olur. Tamamen yeni kullanıcı ise en sade halini görür: ne olduğu ve tek bir ileri adım.

Haftalık fiyat göstermenin bedeli

Aylık paketi haftalık bölüp göstermek küçük bir sayı üretir, dönüşüm oranını kısa vadede yukarı çeker. Sorun, kullanıcının gördüğü sayı ile mağazanın kestiği tutarın farklı olması. Ekranda 29 TL yazıp kartından 116 TL çıkan kullanıcı iade talebi açar, çoğu zaman da arkasından tek yıldız bırakır.

Haftalık fiyat, faturalandırma gerçekten haftalıksa dürüst bir gösterimdir. Değilse, ilk çekilecek tutarı aynı büyüklükte yazmadan haftalığa bölmenin savunulacak tarafı yok. Aynı şey deneme süresi için de geçerli: denemenin ne zaman biteceği ve bittiğinde ne olacağı, butonun üstünde tek cümleyle durmalı.

Değiştirmeden önce ölçün

Açılış ekranını yeniden tasarlamaya oturmadan önce, insanların tam olarak nerede düştüğünü bilmek gerekir. Bu ekran birkaç olaydan ibaret olduğu için ölçmesi de kolay: ekran görüntülendi, giriş bağlantısına dokunuldu, geri yükleme çalıştırıldı, satın alma başladı, satın alma tamamlandı.

Bu sayıların içinde en çok işe yarayanı, paywall ekranında giriş bağlantısına dokunma oranı. Oran yüksekse tasarım kötü olduğu için değil, o kullanıcılar yanlış ekranda oldukları için oradalar. Metni güzelleştirmek bunu çözmez, ekranın kime gösterildiğini düzeltmek çözer.