Üretim Ucuzladı, Değerlendirme Ucuzlamadı: Tasarımcının Asıl İşi

Yapay zeka görsel ve arayüz üretmeyi ucuzlattı. Ucuzlamayan şey, üretileni tek tek değerlendirmek. Tasarımcının işi bu yüzden üretmekten elemeye kaydı ve eleme, üretimin aksine paralelleşmiyor.

Zevk, seçmek değil elemek

Zevk denince akla ilk gelen, iyi olanı bulup çıkarmak. Pratikte tersi işliyor. Elindeki yirmi seçenekten on dokuzunu gerekçesiyle birlikte reddedebiliyorsan zevkin var demektir; gerekçe yoksa elinde sadece tercih var.

Model çıktısı bu işi özellikle zorlaştırıyor, çünkü makul görünmek üzere eğitilmiş. Kötü bir taslak kendini ele verir. Ortalama bir taslak vermez, üstelik ortalamanın etrafında kırk tane üretebiliyorsun.

Aritmetik ters çalışıyor

Üç eskiz çizip aralarından seçtiğin dönemde değerlendirme maliyeti hesaba katılmazdı. Bir varyanta iki dakika ayırıyorsan üç varyant altı dakika eder. Aynı özenle kırk varyanta baktığında seksen dakika. Üretim tarafı sıfıra yaklaşırken değerlendirme tarafı varyant başına sabit kaldı, yani toplam maliyet varyant sayısıyla doğrusal büyüyor.

Finalistleri birbiriyle karşılaştırmaya kalkınca daha da kötüleşiyor: ikili karşılaştırma sayısı n(n-1)/2 ile artar. Beş finalist on karşılaştırma, on finalist kırk beş. “Bol seçenek üret, sonra eleriz” tavsiyesi tam bu yüzden ters teper. Kısa listeyi kısaltmanın yolu daha çok bakmak değil, bakmadan eleyecek bir ölçüt.

Ölçütü üretimden önce yaz

Varyantları açmadan önce reddetme ölçütünü yaz. Üç satır yeter. Sonradan yazarsan ölçütü elindeki en parlak çıktıya göre eğersin, kendi seçimini kendine onaylatmış olursun.

İşe yarayan ölçüt soyut değil, cevabı evet ya da hayır olan sorulardan kuruludur:

• Bu ekran hangi işi kolaylaştırıyor, kullanıcı o işi haftada kaç kez yapıyor?
• Tipografi ve renk mevcut sistemden mi çıkıyor, yoksa yeni bir aile mi getiriyor?
• Mevcut bileşen kütüphanesiyle kurulabiliyor mu?
• Kontrast oranı, dokunma hedefi ve klavye sırası ölçüldü mü?

Son madde çoğu değerlendirmede atlanıyor, çünkü ekran görüntüsüne bakarken kontrast oranı göze iyi geliyor olabilir. Ölçmek beş saniyelik iş, tahmin etmek yanlış.

Ekranda iyi duran, kodda ne kadar tutuyor?

Üretilen tasarımların çoğu statik bir görsel olarak değerlendiriliyor, oysa maliyet uygulamada ortaya çıkıyor. Kart tasarımına eklenen tek bir esneklik bileşene beş yeni prop olarak geri döner ve o propların kombinasyonlarını birinin test etmesi gerekir. Arka planda dönen animasyonlu sahne sunumda bedavadır, üç yıllık bir Android telefonda kaydırma takılması olarak faturalanır.

Ölçüte uygulama tarafını da koy: bu ekran eldeki bileşenlerle mi çıkıyor, yoksa kütüphaneye kalıcı bir borç mu ekliyor? Cevabı seçmeden önce bilmek, seçtikten sonra öğrenmekten ucuzdur.

Kısa yol şu: ölçütü yaz, varyant sayısını ölçütten geçen kadarıyla sınırla, kalanı ekranda nasıl durduğuna değil uygulamada ne tuttuğuna göre seç.