Müşteriyi Tasarım Sürecine Katmanın Gerçek Maliyeti
Kişiselleştirme, ürün ekiplerinin en kolay sattığı fikirlerden biri: kullanıcıya seçenek ver, memnuniyet artsın. Arayüz tarafındaki karşılığı genellikle daha uzun bir form, daha çok adım ve yarıda bırakılan bir akış olur. Müşterinin tasarım sürecine katılması işe yarar, ama katılımın hangi biçimde istendiği sonucu belirler.
İnsanlar tasarlamak istemiyor, doğru ürünü istiyor
Konfigüratör ekranını açan kişinin amacı tasarım yapmak değil, ihtiyacına uyan ürünü bulmaktır. Bu ikisi karıştırıldığında ortaya kullanıcıdan uzmanlık bekleyen bir arayüz çıkar: kasa tipi, güç kaynağı değeri, bellek gecikmesi. Cevabı bilen kullanıcı azınlıkta kalır, bilmeyen için her soru bir tereddüt noktasıdır.
Varsayılanların gücü tam burada devreye girer. Makul bir yapılandırma hazır sunulduğunda kullanıcıların büyük bölümü onu kabul eder, yalnızca kendisi için anlamlı olan bir iki alanı değiştirir. Asıl tasarım işi seçenek listesini uzatmakta değil, iyi bir başlangıç noktası seçmekte.
Seçenek sayısı toplanmaz, çarpılır
Konfigüratörün maliyeti seçenek eklendikçe doğrusal artmaz. Her biri beş seçenekli sekiz alan koyduğunuzda ortaya beşin sekizinci kuvveti, yani 390.625 olası kombinasyon çıkar. Bunların hepsi geçerli değildir: uyumsuz parçalar, stokta olmayan varyantlar, birlikte seçilemeyen özellikler. Geçersizleri eleyen kural setini birilerinin yazması ve her yeni parçada güncellemesi gerekir.
Görsel önizleme varsa iş daha da büyür, çünkü her kombinasyonun bir karşılığı olmalıdır. Uygulamada bu, katman katman birleştirilen bir görsel kompozisyon demek. Tek tek hazırlanmış hazır görsellerle çözülmeye çalışıldığında birkaç ay içinde yüzlerce dosya ve aralarında sessizce tutarsızlaşan bir arşiv oluşur. Konfigüratör projelerinin çoğu arayüz tasarımında değil, tam olarak bu kural ve varyant bakımında tıkanır.
Çıkış yolu seçenek sayısını değil, boyut sayısını azaltmaktır. Sekiz bağımsız alan yerine üç hazır paket ve paket içinde iki değiştirilebilir alan koyarsanız, hem kullanıcının önündeki karar hem arkadaki kural seti başka bir büyüklüğe iner.
Boş sayfa vermeyin
Düzenlemek, sıfırdan kurmaktan kolaydır. Hazır bir şablon kullanıcıya sadece bir başlangıç değil, neyin değiştirilebilir olduğunu da gösterir; işin sınırını çizer.
Ama şablon kütüphanesi büyüdükçe problem şablon seçimine kayar. Kırk şablon arasından karar vermek, boş sayfayla baş başa kalmaktan yalnızca biraz daha kolaydır. Şablonları kullanım amacına göre gruplamak (kafe, portfolyo, kurumsal) toplam sayıyı azaltmadan kararı küçültür. Aynı mantık ürün konfigüratörlerinde de çalışır: kullanıcıya boş bir yapılandırma değil, en çok satan yapılandırma açılır.
Öneri sistemlerinin sınırı
Öneri ve doğrulama katmanı iki işi iyi yapar: uyumsuz seçimleri seçilmeden önce kapatmak ve benzer kullanıcıların tercihinden bir başlangıç noktası üretmek. İkisi de kurala ve geçmiş veriye dayanır, ikisinin de etkisi ölçülebilir.
Bir de üçüncü vaat var: kullanıcının ihtiyacını konuşarak anlayıp ona özel çözümü kuran akıllı danışman (bu vaadi çoğu üründe fazla iyimser buluyorum). Sorun modelin dil yeteneğinde değil, önerinin doğrulanmasında. Sistem stokta olmayan ya da birlikte çalışmayan bir kombinasyon önerdiğinde bunu yakalayan şey yine aynı kural setidir. Yani rehber, altındaki kural setinden daha iyi olamaz; o set yoksa akıllı danışman yalnızca daha kibar bir hata kaynağıdır.
Neye bakılacak
Kişiselleştirmenin işe yarayıp yaramadığı memnuniyet anketiyle değil, akışın kendi verisiyle anlaşılır. Hangi adımda bırakılıyor, kullanıcıların ne kadarı varsayılanı hiç değiştirmiyor, değiştirilenler hangi alanlar, konfigüre edilmiş siparişlerin iade oranı standart üründen farklı mı. Bu dört sorunun cevabı hangi seçeneğin kalacağını da söyler. Hiç dokunulmayan bir alan, kullanıcı için var olmayan bir alandır; kaldırıldığında kimse aramaz, arkadaki kombinasyon sayısı beşe bölünür.