Yol Haritası Oluşturmanın Altı Adımı ve RICE'ın Sınırı

Yol haritası, önceliklendirme kararlarının yazıya dökülmüş halidir. Kararlar netse doküman kendiliğinden okunur olur, kararlar bulanıksa hiçbir görselleştirme onu kurtarmaz. Altı adım, sırasıyla ve fazla teoriye girmeden.

1. Hedefi tek cümleye indir

Yol haritasının kendi amacını yaz: bu doküman kimin hangi kararını kolaylaştıracak? Ekibin ne yapacağını bilmesi için mi, yönetime yatırım gerekçesi sunmak için mi, satışın müşteriye söz vermesini engellemek için mi? Üçü aynı dokümanla çözülmez, çünkü üçünün ihtiyaç duyduğu ayrıntı seviyesi farklı. Hedefi yazmadan başlarsan sonunda kimsenin işine yaramayan bir orta yol çıkar.

2. Girdiyi topla, yeni araştırma açma

Elinde zaten epey veri var: destek kayıtları, kullanılabilirlik testi notları, analitikteki terk noktaları, satış ekibinin sürekli duyduğu itirazlar, önceki yol haritasında yapılmadan kalan maddeler. Bunları bir yere topla ve oku. Yeni bir araştırma turu, yalnızca elindeki kayıtları okuduktan sonra hâlâ cevaplanmamış net bir soru kaldıysa gerekir.

Nicel ve nitel veriyi ayrı ayrı değil, birbirini test etmek için kullan. Analitik nerede kaybettiğini söyler, test notları neden kaybettiğini. Yalnızca birine bakarsan ya sebebi bilinmeyen bir düşüş grafiğin olur ya da kaç kişiyi ilgilendirdiği bilinmeyen bir şikayet listesi.

3. Sorunları temalara topla

Tek tek talepleri yol haritasına madde olarak yazma; yüz maddelik liste önceliklendirilemez. Benzeşim diyagramı klasik yöntem ve hâlâ çalışıyor: her sorunu bir karta yaz, tekrarlayanları üst üste koy, oluşan kümelere isim ver. İsim verirken çözümü değil ihtiyacı yaz. "Filtre ekranı" bir tema değil, "kullanıcı uzun listede aradığını bulamıyor" bir tema.

Her temanın altına kimi etkilediğini, hangi iş hedefine bağlandığını ve hangi kanıta dayandığını iliştir. Bu üç etiket sonraki adımda puanlama yapmanı sağlar; olmazsa puanlama sezgiye döner.

4. Önceliklendir, ama skoru tek başına bırakma

RICE, Kano, MoSCoW, ROI tablosu; hangisini kullandığın ekibin alışkanlığına bağlı. RICE yaygın olduğu için üstünde durmaya değer: skor, erişim ile etkinin ve güven katsayısının çarpımının efora bölünmesiyle çıkıyor. Efor paydada olduğu için küçük sayılardaki tahmin hatası skoru orantısız büyütür. Eforu 2 yerine 1 yazmak skoru ikiye katlar, 8 yerine 7 yazmak yüzde on beşi bile bulmaz. Sonuç: RICE küçük işleri sistematik olarak listenin üstüne taşır, büyük ve gerçekten dönüştürücü işler hep bir sonraki çeyreğe kayar.

Temaları önceliklendirirken RICE skorunu tek başına sıralama ölçütü yapmam. Skor listeyi kabaca üçe böler, sonrasında hangi büyük işin bu yıl yapılacağına insanlar karar verir. Güven katsayısı da zaten tahmindir; iki temayı ayıran fark yalnızca birinin güvenine 0,8, diğerininkine 0,5 yazmışsan ortada bir ölçüm değil, bir his var.

5. Tarih değil, ufuk yaz

Zaman çizelgesini üç kolona böl: şimdi, yakında, sonra. Yalnızca "şimdi" kolonundaki işlerin tahmini vardır, geri kalanı niyettir. Yol haritasına çeyrek çeyrek tarih yazarsan, o tarihler dışarıdan taahhüt olarak okunur ve altı ay sonra dokümanı savunmakla vakit geçirirsin.

Görselleştirme kısmını abartma. Tablo yeter. Dokümanın üstüne tarih ve sürüm numarası koy, her temanın yanına sahibini yaz, geri bildirim beklediğin yerleri işaretle. Dijital beyaz tahtada üç gün geçirmek, temaların yanlış sıralanmış olduğu gerçeğini değiştirmiyor.

6. Gözden geçirme takvimini şimdi kur

Yol haritası yayınlandığı gün eskimeye başlar. Aylık bir gözden geçirme yeterli: biten temaları kaldır, kolonlar arası taşımaları yap, değişikliğin gerekçesini bir cümleyle not düş. Eski sürümü silip üzerine yazma, çünkü "neden bu iş listeden düştü" sorusu üç ay sonra mutlaka geliyor ve cevabı değişiklik geçmişinde duruyor.

Değişiklik olduğunda paydaşa haber ver. Yol haritasını sessizce güncellemek, dokümanı okuyan herkesin kafasında farklı bir sürümün yaşamasına yol açar; bu da yol haritasının çözmek için var olduğu sorunun ta kendisi.